donkere winter

Op 13 januari begon ik aan een acht weken durende stageperiode. Ik doe stage bij de nationale radio, bij de openbare omroep. Het is fijn werk, afwisselend en uitdagend. Ik doe het graag en het zijn toffe collega's.

Maar wat ik echt jammer vind, is dat het 's ochtends wanneer ik opsta donker is, en wanneer ik 's avonds klaar ben met werken, is het alweer donker. 

Ik mis het om in het daglicht te kunnen leven. Om lange wandelingen te kunnen maken, om naar de kleuren en de vormen van de wolken te kijken. Om foto's te gaan trekken en om de geuren en kleuren van de winter in mij op te nemen.

Ik plaats bij deze post vrolijke foto's die ik enkele weken geleden maakte. Vrolijke, lichte en eerlijk opgewekte foto's om de serieuze gedachten een beetje te omarmen.

Ik moet wennen aan de werkuren, aan de nine-to-five-job. Ik moet leren om mijn tijd na het werk zo in te delen dat ik nog nuttige en ontspannende dingen kan doen.

Ik moet er aan wennen om niet direct in mijn bed te kruipen wanneer ik thuis ben, omdat ik zo ongelofelijk vreselijk moe en uitgeput ben.

Ik hou echt enorm van de winter, van de koude lucht en de ijzige blauwe hemels, van de lange nachten en de kale natuur. 

Maar nu ik even moet proeven van het werkleven, hou ik niet zo van de donkere ochtenden en de donkere avonden wanneer ik naar en van mijn werk wandel. Ik heb het gevoel dat ik na mijn werk niets meer heb aan mijn dagen, omdat het na mijn werkdag al donker is buiten en de winkels en fijne eet- en koffiezaakjes gesloten zijn. Ik ben ook steeds vermoeid, hoeveel uren per nacht ik ook slaap.

Kennen jullie dat gevoel? Hebben jullie nuttige tips die mij zouden kunnen helpen?

4/52

A portrait of my love. Once a week. Every week in 2014.

Mijn lieve prins, rustig naar het journaal op de televisie aan het kijken. Ik zou uren non-stop naar hem kunnen staren. Hij heeft zo een lieve en zachtaardige blik. Een puppy-blik en ogen om in te verdrinken.

(Meer info over mijn jaarproject vind je hier. Een verzameling van de posts over het project vind je via deze link.)

---

My dream prince, watching the news on the television. I could look at him for hours and hours. He has such a sweet and gentle look. Puppy-eyes in which I could drown.

(Here you can find additive information on my project. This link collects all the posts about the project.)

3/52

A portrait of my love. Once a week. Every week in 2014.

Hij houdt van lezen, en dat vind ik heel fijn. De avonden dat we in bed elk een boek lezen, of elkaar voorlezen, behoren tot mijn favorieten. Dicht tegen elkaar, onder de berg dekens. Onze boekenkast bestaat al uit meer dan 150 boeken, het is onze meest kostbare verzameling. Lezen is voor mij heel belangrijk, voor hem gelukkig ook.

(Meer info over mijn jaarproject vind je hier. Een verzameling van de posts over het project vind je via deze link.)

---

He loves reading, and I like that. Those evenings on which we read each our own book, or on which we read to each other, those are among my favorites. Close to each other, underneath the pile of blankets. Our bookcase already consists more than 150 books, it is our precious collection. For me, reading is very important, as it is for him too, luckily.

(Here you can find additive information on my project. This link collects all the posts about the project.)

delightful photography: elena shumilova

Vandaag vond ik bijzondere foto's op het internet, bijzondere foto's van een bijzondere fotografe. 

De Russische Elena Shumilova fotografeert vooral haar kinderen, haar twee zoontjes, in spontane omstandigheden. Terwijl ze bezig zijn met hun huisdieren, terwijl ze dromerig voor zich uit staren of terwijl ze kwajongensstreken uithalen. Ik wilde de foto's van Elena graag met jullie delen, omdat ik ze zo ongelofelijk mooi vind. 

---

Today I stumbled upon extraordinary pictures on the internet. Extraordinary pictures made by an extraordinary photographer.

The Russian Elena Shumilova especially photographs her children, her two little sons, in spontaneous situations. While they are playing with or taking care of their pets, while they are dreamy staring at the horizon or while they are being a little bit naughty. I really wanted to share Elena's pictures with you, because I think they are so incredibly beautiful.

Het enige minpuntje aan Elena haar foto's, is dat de kleuren soms té onnatuurlijk of bijgewerkt lijken. Maar de manier waarop ze haar kinderen portretteert, vind ik fantastisch. Wanneer ik ooit zelf kinderen heb, hoop ik ook op zo een manier mijn kinderen te kunnen fotograferen. Vrij, onopdringerig, met een open geest.

Wat vind jij van Elena haar foto's? Meer van haar werk vind je op haar flickr-pagina.

---

The only thing I regret about Elena's pictures, are the colors of her photographs: sometimes they look too unnatural, or too edited and retouched. But the way in which she portrays her children, is so inspiring. When I have kids of my own, once, sometime, I hope that I'll be able to photograph my little ones like she does. Free, unobtrusive, open minded. 
What do you think of Elena's photography? You can find more of her work on her Flickr-page.

the blog friendship booklet

Al sinds ik kon schrijven, hield ik van vriendenboekjes. Niet omdat ik dan zag wat andere mensen hun favoriete maaltijden waren (altijd weer die pizza en die frietjes), maar omdat ik mezelf altijd een beetje beter leerde kennen. Ik moest nadenken over mezelf, over dingen die ik graag deed of waar ik van droomde. Ik vind het moeilijk om favoriete dingen te kiezen, want kiezen is verliezen en ik ben een eeuwige twijfelaar. Toch was ik steeds blij wanneer ik zulke vragen mocht beantwoorden. Want het is zoals ze zeggen: zelfkennis is het begin van alle wijsheid.

Heel fijn dus toen ik het leuke idee van the blog friendship booklet zag passeren bij Elisse en Sanne, en ik wilde er graag ook aan mee doen. Zoë is diegene die de tag begon. Wil jij ook meedoen? Geen probleem, ga dan even naar deze blogpost. 

Hielden jullie ook zo van vriendenboekjes?