17 februari 2017

Iets verder in onze straat staat een huis met in de tuin bloesemende bomen. De takken groeien over de haag, zodat je ze kan zien van op de stoep. Het is nog maar een paar dagen dat er bloesems op de takken staan, ik heb er nog nergens anders gezien. Fier en fragiel strekken de bomen het takken uit, met een boodschap van: "kijk dan toch, kijk, wij durven". Ik zou zo graag een tak willen afknippen om de bloesems in een vaasje in ons huis te zetten, maar ik durf niet goed, want de bomen staan in iemand anders zijn tuin. Soms denk ik: "ik doe het gewoon als het donker is". Maar het beeld van een 26-jarige vrouw die 's nachts stiekem bloesems en bloemen afknipt omdat ze het overdag niet durft, terwijl anderen (echte criminelen en vandalen) 's nachts fietsen stelen en auto's molesteren en onschuldige mensen lastigvallen… Dat beeld is zo vreemd. Ik zou het niet stiekem moeten doen, ik zou net blij moeten zijn. Want de lente laat zich zien.

Ik voelde het deze week aan mijn kaken die 's avonds rood en warm aanvoelden door de eerste zonnestralen, zachter en warmer en straffer dan je verwacht, maar o zo welkom. De witte druifjes op de vensterbank in de keuken staan in bloei, de eerste aardbeien liggen in de winkelrekken (wel de Spaanse, nog geen lekkere Belgische, maar kom, ze zijn er toch) en als ik de laatste dagen stofjes uitkies om spullen te maken voor mijn dochtertje, dan grijp ik gegarandeerd naar bebloemde, fleurige varianten. De ramen staan overdag vaker open, de verwarming mag een graadje lager en in de namiddag creëert de zon vrolijke figuren en schaduwen op de muren.

De komst van de lente houdt dit jaar voor mij persoonlijk ook iets anders in. Binnen iets minder dan vier weken ga ik terug aan het werk, en ben ik nog maar drie in plaats van zeven volle dagen per week bij mijn kleintje. Het zal aanpassen zijn, zowel voor haar als voor mij. Ik zal het voelen in mijn ogen, ik zal het voelen in mijn hart. Het einde van iets heel heel moois, iets dat ik voor de rest van mijn leven zal koesten: die prachtige (soms ook moeilijke, maar vooral prachtige) maanden bij ons klein meisje. Maar het einde van iets, betekent ook het begin van iets anders. En ik ga er vooral zo proberen naar te kijken: het begin van iets nieuws. Tijd voor mijn kleintje om te beginnen bloeien.

de laatste bloemen van het jaar. straks komt de winter, en gaat de natuur weer slapen.

gisterenavond had ik een heel gezellige avond met vriendinnen.

jammer genoeg werd het ook een heel late avond, wat achteraf gezien een dom idee was.

mijn klierkoorts zit nog in mijn lichaam, gisterenavond was een duiveltje in een doosje.

en dat duiveltje stak zijn tong uit naar mijn lichaam, en hopsakee, vandaag voelde ik me weer heel slecht.

maar het is herfstvakantie, ik heb nog drie dagen om veel te rusten. hopelijk is dat genoeg.

ik heb zin om de komende dagen lekkere dingen te bakken.

en ook om zelf dingetjes te maken, te knutselen, te naaien met mijn stikmachine.

hebben jullie ideetjes of tips? ik had al gedacht aan een schoudertas en een verrassingetje voor pieterjan.

maar wat voor verrassing dat weet ik niet. wat zouden jullie maken?

oh en ik huppel en dans en heb kriebels in mijn buik en mijn hoofd.

want morgenavond ga ik naar het concert van bon iver, met mijn vingers in die van pieterjan genesteld.

ik ben klaar voor de sprookjes die justin vernon tot leven zal wekken.

pieterjan zijn schouder is klaar, zodat ik er mijn hoofd op kan nestelen.

zonneschijn, warme lucht en fris geurende bloemen.

vlechtjes in mijn haar, fleurige kleedjes en blote benen.

vrijheid, eindelijk.

morgennacht vertrek ik op vakantie naar zuid-frankrijk, tot en met 15 juli.

tot die tijd zal mijn blog heerlijk slapen, in een knusse hangmat, met lichtvlekjes op diens huid.

ik hoop dat jullie genieten van de zomer, met volle teugen.

adem diep in en uit, koester de pure zomerlucht. met een vleugje zonneschijn en bladgroen.

ik zal huppelen.

tussen franse zonnebloemen, met mijn tenen in de middellandse zee en met mijn hoofd in de wolken.

huppel maar lekker mee.

liefs

veel leren. woorden, zinnen, theorieën, definities en vertalingen kleuren weer mijn dromen.

ik hou mezelf met mijn beide voeten op de grond door dingen te maken.

zoals appelsorbet op basis van appelthee.

of citroenlimonade (naar het recept van loes).

of tomaten-mozarella-quiche.

of stengels met italiaanse kruiden, om van te snoepen tussendoor.

pieterjan verraste me: we gaan naar beach house in november! ik gilde en danste.

ik was zo blij. hij is zo lief.

nog drie keer slapen.

de wind in de bomen, de fluitende vogels, de zon op het gras.

fluistermuziek en glinsterdromen.

lopen en fietsen, wandelen en zingen, huppelen en dansen.

en leren, zoveel leren. nog twee weken.

1. mijn flinke lopende liefste pieterjan

2. de zon op het gras

3. sprookje

4. blinkende eenden, blinkend gras

5. ik, door pieterjan

enkele dagen geleden gingen pieterjan en ik snel snel snel naar ikea, bij wijze van pauze na het leren. een lekkere zalmmaaltijd voor mij, zweedse gehaktballetjes voor pieterjan, een vanillegeurkaars, twee pakjes knäckebröd en een dracaena sanderiana (oftewel lucky bamboo, maar de andere benaming is fijner) zijn daar het resultaat van. de kaars geurt mijn gedachten tijdens het leren, ook al heeft het vlammetje nog niet gebrand, en de krulbamboe staat trouw aan mijn zijde. en het knäckebröd stilt mijn honger.

oh, en daarnet gingen we naar de carrefour, en op straat vonden we een typmachine met een papiertje met "gratis!" erop. we hebben hem meegenomen, hij werkt nog. ik ben zo blij, brieven en verhalen typen, joepiejeej. wie wilt een briefje?

1. zalm met knäckebröd

2. de liefste

3 & 4. dracaena sanderiana

5. experimenteren (ik door pj digitaal, bloemen door mij analoog)