klein dropje

Binnen één week woont dit kleine dropje bij ons. Ondertussen is hij al veel gegroeid en nog rosser geworden. 

Een knuffelbeest dat ons kleine en jonge gezinnetje weer een beetje completer zal maken. In ons nieuwe stulpje, met een terras waarop ik elke avond de zonsondergang kan bewonderen. Een eigen plekje waar ik Pieterjan altijd kan vinden, met open armen en een lieve glimlach. En dit kleine katertje zal er tegen mijn benen kroelen, met lieve oogjes vragend om aandacht. Nog zes keer slapen en dan ben je meer dan welkom, lief klein poezenbeest.

☞ Ik ontdekte deze band. Dit en dit liedje zijn slechts twee van hun meesterwerkjes.

☞ Nog een muziek-aanrader is deze Australische singer-songwriter. Luister!

☞ Grappig: mensen die foto's van vroeger op exact dezelfde manier opnieuw maken. Ik moest vaak heel hard lachen.

29/52

A portrait of my love. Once a week. Every week in 2014.

Een bezoek aan de Dossin Kazerne in Mechelen, een museum over de tweede wereldoorlog. We dachten er aan al het onrecht dat leeft in deze wereld, vroeger en nu, en we werden er stil van.

(Meer info over mijn jaarproject vind je hier. Een verzameling van de posts over het project vind je via deze link.)

---

A visit to the Kazerne Dossin in Mechelen, a museum about The Second World War. We thought about all the injustice that lives in this world, in the past and now, and we became very quiet.

(Here you can find additive information on my project. This link collects all the posts about the project.)

28/52

A portrait of my love. Once a week. Every week in 2014.

Nog twee weken en we krijgen de sleutel van ons appartement. We kunnen echt niet meer wachten!

(Meer info over mijn jaarproject vind je hier. Een verzameling van de posts over het project vind je via deze link.)

---

Another two weeks and then we get the keys of our new apartment. We can't wait!

(Here you can find additive information on my project. This link collects all the posts about the project.)

tranen

Ik voelde me gisteren niet goed in mijn vel. Negatieve gedachten, verdriet, hoofdpijn en buikpijn… Ik huilde en bleef huilen, om geen reden. Ik wilde eerst gewoon in bed kruipen en daar de hele dag blijven liggen, met heel veel dekens over me heen en zachte muziek op de achtergrond. Aan niets hoeven te denken en gewoon mijn ogen sluiten. Maar ik bedacht dat dat geen oplossing was, dat ik mijn kin in de lucht moet steken en moet kijken naar de mooie lucht en de prachtige wolken. Geen negativiteit of hangende schouders, maar een lach op mijn lippen en in mijn hoofd. 

Ik pakte de krieken die ik dit weekend plukte in de boomgaard bij mijn ouders thuis en maakte er limonade van. Ik trok de gordijnen open en liet de zon volop binnen stromen. Kleine stofdeeltjes zweefden zachtjes in de zonnestralen die de kamer binnen drongen, en ik glimlachte, met een glas kriekensap in mijn hand. Het leven is mooi, maar dat hangt ook volledig van jezelf af. Het kan geen kwaad om eens verdrietig te zijn en de tranen over je wangen te laten rollen, maar daarna moet je jezelf een schouderklopje geven. Goed gehuild, maar nu kop op. "Voor niets komt de zon op", dat zei mijn papa vroeger altijd tegen mij. En hij heeft gelijk. Wat er gebeurt in je leven, dat bepaal je zelf. De enige zekerheid die je hebt, is dat de zon elke ochtend opnieuw zal komen piepen. En dat is goed.

verrassing

Zaterdagavond kidnapten Pieterjan en ik mijn jongere broer en zus. We hadden een verrassing voor hen, zouden hen meenemen naar "iets". We deden hen een blinddoek om en vertrokken met de auto. Onderweg zongen ze mee met liedjes en dansten ze, zonder iets te zien. Pieterjan en ik giechelden stil naar elkaar omdat het zo fijn was om te zien, zonder dat ze het wisten nam ik enkele foto's.

De verrassing was Leuven In Scène, een evenement waarbij je in Leuven drie dagen lang kon genieten van straattheater uit binnen- en buitenland. Pieterjan en ik hadden voor mijn broer en zus iets speciaal uitgekozen, op het mooie Ladeuzeplein: Funambus. Een imposante show uit Spanje, met een oude bus, veel vuur en romantiek tussen twee koorddansers. De oude bus was als een stier: hij brieste, spartelde tegen, spuwde vuur en gaf zich ten slotte over. 

Een bruisende show, vervuld met liefde, geweld en verdriet. En omsingeld door een publiek met leeftijden van jong tot oud. Kleine kinderen die met grote ogen keken naar de vlammen die zich rond de bus verspreidden, volwassenen die de liefde herkenden die de twee koorddansers voelden. 

Het was heel mooi, dat vonden zowel Pieterjan als ik, als mijn broer en zus. Een fijne avond, kortom. Mijn broer en zus keken echt uit naar onze verrassing. De hele dag vroegen ze tips en probeerden ze te raden wat we voor hen in petto hadden. Een grote zus zijn geeft voldoening en liefde. Ik heb geen grotere broers of zussen om naar op te kijken, maar wel jongere om te vertroetelen en te verwennen en een beetje te plagen. En ik zou het niet anders willen.