24 augustus 2018

gisteren was een dag die draaide rond een deugddoende wandeling in het bos, op het moment dat de zomer heel subtiel knipoogt naar de herfst. zo'n late zomerdag waarop het lijkt dat het warmste en groenste seizoen even zijn rug omdraait, en het roest- en okerkleurige najaar zeer enthousiast en vol ongeduld staat te trappelen tot het zijn beurt is. zo'n zoete nazomerdag waarop je nog met blote benen of armen buiten kan komen zonder voortdurend bedekt te zijn met een dekentje kippenvel, maar je toch al tot diep in je longen de frissere, gezondere lucht kan inademen. 

de dag waarop mijn grote liefde zijn achtentwintigste verjaardagskaars uitblies, en we vierden hoe jong we eigenlijk nog zijn en hoe mooi het leven eigenlijk is en we nog eens goed beseften dat dat mooie leven niet veel tralala nodig heeft. zo'n dag waarop we lachten met onze krakende botten (dat van dat kraken is niet echt, dat van dat lachen wel) en we stilzwijgend dachten aan hoe we binnen veertig jaar mijmerend en glimlachend aan onze jonge wij zullen terugdenken. en dat we hopen dat we dan in ons hoofd nog altijd dezelfden zijn.

een dag hobbelend en rennend op het bospad achter ons tweejarige meisje, met haar gouden krullen, felle karakter en guitige schaterlach. samen dennenappels en vogelveren rapen, en ze verzamelen in de zakken van haar salopette. stappen op boomstammen en bewonderend naar de blauw glanzende kevers op het wandelpad kijken. en erna garnaalkroketjes en "tetiti" (spaghetti) eten. en elkaar alledrie non-stop keigoed vastpakken en genieten van de natte peuterkusjes die rijkelijk uitgedeeld worden.

zo'n dag was het. 

meer moet dat niet zijn, toch?













11 augustus 2018







rondkuieren in Antwerpen, een dagje weg-van-huis in eigen land. koffiebars, cafeetjes, platenzaken, de fijnste wolwinkel die ik ken, straat na straat na straat... naar beneden kijken, naar omhoog, naar links en rechts, en naar elkaar.
dit alles met mijn grote liefde, hand in hand. je hoeft geen reis te boeken naar een ander (ver) land om een vakantiegevoel te hebben. 

20 maart 2018

Toen we vanochtend onze ogen openden, lag er een dun laagje sneeuw op onze dakramen, maar ondanks die sneeuw ademde deze dag pure lente. Deze voormiddag zagen we de eerste echte Belgische aardbeien in de supermarkt liggen. We kochten een bakje, en een uurtje later genoten we van de sappige zoete smaak van de zomer. Tille genoot het allermeest van die aardbeien, van die rode vruchten gevuld met de belofte naar warmere dagen en zachtere gedachten. En ik genoot het meest van die zoete geur die de rest van de dag aan haar kaken en handjes en haren en nekje hing. Mijn aardbeiendochter.


Overdag de zon op ons gezicht, en 's avonds een dunne maar heldere maan aan de hemel. Ook Tille had de maan gezien, "kijk!" zei ze en ze wees ernaar met haar kleine vingertje. Ik vertelde haar dat het de maan was. Ze was even stil en zei dan "maam". Weer een nieuw woordje, ongelofelijk hoe snel ze bijleert de laatste maanden. Hoe groot ze wordt, ook al is ze nog zo klein. "Maam", bleef ze zeggen. En ze glimlachte en keek met haar grote blauwe ogen naar dat wonder in de lucht. Mijn aardbeiendochter, met de hemel in haar ogen.

10 november 2017

Vrije dagen zoals ze moeten zijn: in het bos, zonder uurwerk. Met de zonnestralen die elegant door het verkleurde bladerdak dwarrelen en met bomenmuren vol van herfstkleuren overal om ons heen. Trage stapjes vanwege de kleinste voetjes onder ons, een bos gevuld met een vrolijk kinderstemmetje. Schaterlachjes en vuile knieën en vingers. En erna een crême brulée, want daar hadden we (zoals altijd) heel veel zin in. Een gevulde maag en een leeg hoofd, dankjewel meneer de herfst. En ook al staat hij na de zomer elk jaar klaar voor de deur, de herfst blijft toch echt, altijd, opnieuw verbazen.





12 oktober 2017

Ik hou van kleuren, maar niet van een kakafonie. Ik hou van de zee en de duinen en de wind die er waait en hoe ik na een dagje zee altijd helderder kan denken. Ik hou ervan om brieven en postpakketjes te ontvangen en mooi ingepakte cadeautjes open te doen, maar nog meer van cadeautjes geven. Van al het fruit hou ik het meest van vijgen en mandarijntjes, daarna komen de aardbeien, frambozen en braambessen. Ik hou van pompoenen in alle soorten en maten en smaken, maar niet zo van Halloween. Ik hou van boswandelingen en wandelingen in de natuur, tussen velden en weiden en op de heide, en erna een lekkere kop thee of chocomelk. Ik hou van goede artistieke films en hoe ze vaak een hele grote indruk kunnen nalaten op mij. Ik hou van goede muziek en zeker wanneer die muziek nog niet zo bekend is en zo nog een beetje specialer lijkt. Ik hou van natuurdocumentaires, zowel over flora als fauna. Ik hou van de wind in mijn haar en van de zon op mijn huid. Ik hou van mijn dochtertje en hoe lief ze naar me kan lachen of hoe ondeugend ze kan kijken. Ik hou ervan hoe ze met open armen naar me stapt als ze geknuffeld wilt worden. Ik hou van mijn vriend en van hoe intens en diep en vast onze relatie is. Ik hou ervan dat hij mijn gedachten leest zonder dat ik ze uitspreek of vice versa. Ik hou van zijn warme baard en van zijn warrige haren in de ochtend. Ik hou van pannenkoeken bakken en eten, van gesmolten boter en van geroosterde pijnboompitten. Ik hou het meest van plat water, ik vind dat eerlijk waar het lekkerste drankje dat er is. Ik hou van verse krakende lakens op het bed en van daar dan diep in weg te kruipen. Ik hou van de geur van zwembaden. Ik hou van de winter en de koude en hoe mooier en puurder de natuur altijd lijkt wanneer het een beetje kouder is. Al hou ik ook van de lente en de zachte zomerdagen. Ik hou niet van hete zweterige zomerdagen of -nachten. Ik hou van lange fietstochtjes en ook van de ochtendlijke met mijn dochter vanachter in het fietsstoeltje. Ik hou van wandelen op het natte zand met blote voeten. Ik hou van zwemmen in helder water, maar helemaal niet wanneer ik de bodem niet zie. Ik hou van pure en simpele stoffen en kleren en van natuurlijke kleuren. Ik hou van eenvoudige dagen, en van een eenvoudig leventje. Ik hou ervan om oude foto's opnieuw te bekijken, om oude herinneringen op te halen. Ik hou van flauwe mopjes en van goede verhalen. Ik hou van kleine baby's en van kinderstemmen en van hun gelach. Ik hou ervan om dingen te creëren en te maken, door te breien of te naaien of te tekenen of te knutselen of te koken of te fotograferen of te ontwerpen. Ik hou van het gefluit van de vogels. Ik hou van koffie, het liefst met veel gestoomde melk. Ik hou van de geur van koffie, van de geur van herfstbladeren in het natte gras, van de geur van spaghetti en soep die al uren op het kookvuur staan te pruttelen, van de geur van mijn dochter (vooral de geur in haar warme hals) en van de geur van en na de regen. Ik hou ook van de geur van: lavendel, versgewassen kledij, goede wol, hout, citroen, vers brood en afgemaaid gras. Ik hou van vroeg opstaan en de tijd nemen om wakker te worden en te ontbijten, maar ik hou ook van een beetje uitslapen. Ik hou ervan om 's avonds nog een boek te lezen in bed. Ik hou van het geluid van popcorn die poft en van champignons die piepen wanneer ze gebakken worden. Ik hou van zoveel meer. Ik hou van gedachten en van ze op te schrijven, en ik hou er nog meer van wanneer ze gelezen worden. Ik hou van bloggen en van het feit dat ik de draad nu terug oppik en dat ga proberen vol te houden.