27 februari 2019

het is een klein en subtiel verschil, maar wel merkbaar. hoe de zon 's ochtends zachtjes op de muren van onze slaapkamer streelt, lonkend en hunkerend. onze winterhuid slurpt de laatste dagen hongerig van de prille voorjaarszon, een zachte blos nestelt zich op onze kaken en in onze ogen.
de ochtendlijke en avondlijke fietstochtjes worden terug gemaakt onder begeleiding van vogelgezang en wat doet het deugd om thuis te komen wanneer de ondergaande zon reflecteert op de ramen van de huizen.


ondertussen is mijn peutertje een kleutertje geworden, mijn baby een meisje. Tille ontdekt de wereld met volle goesting en overgave, ons meeslepend in haar kinderlijk enthousiasme. ijsjes smaakten ons nog nooit zo goed, de maan kreeg nog nooit zoveel onze aandacht en we hoorden nog nooit zo vaak de hele dag door liedjes van haar favoriete Disneyfilms: "leeuwen", "bambi" en "hondjes". alles wat wij zeggen of doen, doet ze gewoon na. inclusief het (per ongeluk natuurlijk) vermelde gevloek. het is moeilijk om dan niet te gniffelen: die stoute woorden klinken zo aandoenlijk uit haar kleine mondje.


na exact twee jaar trekken we deze week de deur van de kinderopvang de laatste keer achter ons toe, met gemengde gevoelens. een tweede thuis achterlatend, maar klaar voor een nieuwe. na de krokusvakantie wordt de wereld van ons meisje nog wat groter, zet ze de eerste kleuterstappen van haar (nog jarenlang durende) schoolcarrière.

het gaat allemaal zo snel en alle clichés kloppen, de tijd vliegt. ik vind het soms moeilijk om niet voorbij gesneld te worden door het leven. het helpt me wanneer ik een stapje terug zet. wanneer ik geniet van de allerkleinste dingen. wanneer ik mijn zintuigen vertrouw en luister naar wat ik effectief hoor, kijk naar wat ik zie, en voel wat ik voel, zonder mezelf op te spannen. het helpt ook om creatief te zijn. dingen te maken. kleertjes voor mijn dochter, een tote bag voor mezelf, mutsjes voor anderen hun kindjes. als je me volgt op Instagram, kan je hier een overzichtje vinden van wat ik zoal maak.



het helpt me om te vertragen, en dat doet zo'n deugd.
we zouden allemaal wat trager mogen zijn.

11 november 2018



dat ik wilde
dat 
al het goede op deze wereld
ook
zo schoon
zou kunnen sterven
zoals de natuur
elk jaar
zo schoon
doet in de
herfst.

24 augustus 2018

gisteren was een dag die draaide rond een deugddoende wandeling in het bos, op het moment dat de zomer heel subtiel knipoogt naar de herfst. zo'n late zomerdag waarop het lijkt dat het warmste en groenste seizoen even zijn rug omdraait, en het roest- en okerkleurige najaar zeer enthousiast en vol ongeduld staat te trappelen tot het zijn beurt is. zo'n zoete nazomerdag waarop je nog met blote benen of armen buiten kan komen zonder voortdurend bedekt te zijn met een dekentje kippenvel, maar je toch al tot diep in je longen de frissere, gezondere lucht kan inademen. 

de dag waarop mijn grote liefde zijn achtentwintigste verjaardagskaars uitblies, en we vierden hoe jong we eigenlijk nog zijn en hoe mooi het leven eigenlijk is en we nog eens goed beseften dat dat mooie leven niet veel tralala nodig heeft. zo'n dag waarop we lachten met onze krakende botten (dat van dat kraken is niet echt, dat van dat lachen wel) en we stilzwijgend dachten aan hoe we binnen veertig jaar mijmerend en glimlachend aan onze jonge wij zullen terugdenken. en dat we hopen dat we dan in ons hoofd nog altijd dezelfden zijn.

een dag hobbelend en rennend op het bospad achter ons tweejarige meisje, met haar gouden krullen, felle karakter en guitige schaterlach. samen dennenappels en vogelveren rapen, en ze verzamelen in de zakken van haar salopette. stappen op boomstammen en bewonderend naar de blauw glanzende kevers op het wandelpad kijken. en erna garnaalkroketjes en "tetiti" (spaghetti) eten. en elkaar alledrie non-stop keigoed vastpakken en genieten van de natte peuterkusjes die rijkelijk uitgedeeld worden.

zo'n dag was het. 

meer moet dat niet zijn, toch?













11 augustus 2018







rondkuieren in Antwerpen, een dagje weg-van-huis in eigen land. koffiebars, cafeetjes, platenzaken, de fijnste wolwinkel die ik ken, straat na straat na straat... naar beneden kijken, naar omhoog, naar links en rechts, en naar elkaar.
dit alles met mijn grote liefde, hand in hand. je hoeft geen reis te boeken naar een ander (ver) land om een vakantiegevoel te hebben. 

20 maart 2018

Toen we vanochtend onze ogen openden, lag er een dun laagje sneeuw op onze dakramen, maar ondanks die sneeuw ademde deze dag pure lente. Deze voormiddag zagen we de eerste echte Belgische aardbeien in de supermarkt liggen. We kochten een bakje, en een uurtje later genoten we van de sappige zoete smaak van de zomer. Tille genoot het allermeest van die aardbeien, van die rode vruchten gevuld met de belofte naar warmere dagen en zachtere gedachten. En ik genoot het meest van die zoete geur die de rest van de dag aan haar kaken en handjes en haren en nekje hing. Mijn aardbeiendochter.


Overdag de zon op ons gezicht, en 's avonds een dunne maar heldere maan aan de hemel. Ook Tille had de maan gezien, "kijk!" zei ze en ze wees ernaar met haar kleine vingertje. Ik vertelde haar dat het de maan was. Ze was even stil en zei dan "maam". Weer een nieuw woordje, ongelofelijk hoe snel ze bijleert de laatste maanden. Hoe groot ze wordt, ook al is ze nog zo klein. "Maam", bleef ze zeggen. En ze glimlachte en keek met haar grote blauwe ogen naar dat wonder in de lucht. Mijn aardbeiendochter, met de hemel in haar ogen.